همه چیز شده ست فوری...

همه شتاب دارند ولی علتش هویدا نیست...

تمام نوشته ها کوتاه شده اند...

تا وفت خواننده و نویسنده اش تلف نشود...

حالا برای چه اش...روشن نیست...

چایی ها همه شده اند فوری...

نه رنگ دارند نه طعم...

چرا؟....روشن نیست...

غذاها همه شده اند فوری...

نه وقت مادر تلف شود و نه فرزند...

غذا که نمی خوری به درک...زمان من هدر نرود!

گاهی انسان ها بیهوده پا را بر پدال گاز فشار می دهند...

حال ماشین ترمز بریده و یا راننده عاصی ست...چه فرقی می کند!

مقصدش کجاست؟...روشن نیست...

این شتاب از "حال" به "آینده" در چیست...

اینکه چرا انتظار "فردایی بهتر" می کشیم...روشن نیست...


پ.ن:

زندگی آب تنی در حوضچه ی اکنون است...