به فکر یک سقف

منظره ی ویرانی آدم ها غم انگیزترین منظره ی دنیاست...من در این مواقع فقط نگاه می کنم...

کسی در باتلاق دست و پا می زند و من در کرانه آسوده نگاهش می کنم...نه دلی برای به 

دریا زدن دارم نه حوصله ای برای گلی شدن...شاید برای اینکه فقط گلی نشوم ویرانی 

دیگران را نظاره گرم...اما می دانم اگر پایم را بر آن باتلاق بذارم من هم مانند او غرق می شوم...

همین!

پ.ن:

1-آری...انسانیت این نیست که به جای مریض تب کرده بمیری...

2-ما ایرانیها شور همه چیز را در می آوریم...انسانیت شعار نیست!