به فکر یک سقف

فرصتی به نام حسرت ، هوشیاری از نوع مستی ، واقعیتی پر از خیال ،

تکه ابری پر از آسمان....و من از تو پُر!

پ.ن:

1-دارم دیوونه می شم!

2-این ها همه حقیقتی ست از نوع دروغ!

3-جمع اضداد تویی!

آهای زندگی، شما دقیقا کجای زنده گی ما تشریف دارین؟

پ.ن:

چند صفحه روی وب که چنان من را دلتنگ خود میکند...وبلاگ!

-اگر نظر من را می خواهی بعضی ها هیچ وقت اشتباه نمی کنند...هرکاری دلت می خواهد بکن!

-آیا نان هنوز هم ترسناک است؟چه چیزهای عجیبی از آدم می خواهد؟

-تمام راه های پیش رو را برای تو پیمودم در حالی که تو پشت سرم بودی.

-دریا هنوز هم به دنبال تو می آید،اخیرا چند نفر را اشتباهی برده است...با،بی!

پی نوشت:

بخشی از نامه ی اردشیر رستمی نقاش معاصر کشورمان به شمس لنگرودی

کوچه های کاه گلی به تو ساده تر می رسند....

تا بزرگراه های عریض!

در خانه را که باز می کردیم...

آزادی دو دستی می پرید بغل مان،دو سه قدم که راه می رفتیم شادی دست های دنیا

را می گرفت می بُرد سرزمین های دووور!

حال که در را باز می کنیم....

دود می آید درست وسط گلویمان می پرد،سرفه می کنیم هر چه که اسمش خوشی باشد،

انضباط پاهایمان را می کشد،ما را می برد می گذارد وسط اتاق رییس...رییس با لبخندی برگ

جریمه بی انضباطی را می گذارد کف دستمان...و ما اینچنین روزمان را آغاز می کنیم!

پ.ن:

خورشید درست وسط آسمان است...آسمان آبی است...

اَه باز دوباره صبح شد!!!!

آسمان خورشید را خورده بود...

تف کرده بود درست وسط پیاده رو...

گوشه ای از همان پیاده رو دخترکی دار و ندارش فروخت....پنج تومان!

دیگری دنبال معشوقه بود برای خود عاشقش!...

متلک می انداخت...چشمک می زد...چه ساده عشق رد و بدل می کرد!

پیاده ای فخر می فروخت...چشمانش را چنان تنگ کرده بود که گمانم هیچ جا را نمی دید...

ارزان غرورش را می فروخت!...

من آن روز... اشتباهی...

خوشبختی را زیر پاهایم له کردم...

هنوز تکه ای از خوشبختی را هر روز زیر آن کفشهایم له می کنم!...

-زندگی کردیم...هه؟...چاییدی داداش...

-خواب دیدی خیر باشه....

-نه خب نکردیم زندگی...

-اگه من بودم باید بر می گشتیم یه بار دیگه عقب...

-که چی؟

-که درستش کنم این لامصبو...تا حالا خداییش چقدر از بک اسپیش استفاده کردی؟

-خب که چی؟

-منم یه بک اسپیس گنده می خوام تو زندگیم....

-نچ!...چاییدی داداش!...نت رو یه بار نوشتنش خوبه...بار دوم میشه بار سوم....

میشه بار چهارم بازم از اون نت ات خوشت نمی یاد...

حجاب ناظر به وظیفه فرد و خداوند است...در صورتی که قانون ناظر به حقوق و وظایف شهروندان

نسبت به یکدیگر است...نمی توان رابطه ی دو سویه فرد و خداوند را همان رابطه ی بین انسان ها

دانست...این چنین جامعه ی ما چندین سال به خطا رفته است.

                                                                        از مقاله ی اکبر گنجی،با اندکی تغییر

سال ۱۳۸۹.سالی که هشتش گرو نه اش بود....

سالی که از بهارش پیدا بود که نیکو نیست...

سالی که گروهی خیابان خوابیدند تا بگویند:آزادی...

سالی که سبزش بیشتر بود...

سالی که گدشت...آه بود و افسوس...

سالی که می آید..سال عشق خواهد بود و امید...

امید!

سال نو مبارک!

دنیای درون دو تجلی دارد: یکی این است و دیگری آن.